Aller au contenu

Annemiek Van Vleuten gaat nooit naar de kl ** ten: Nederlandse wint allereerste Tour de France Femmes op indrukwekkende wijze | Tour de France

TOUR DE FRANCE FEMMESAnnemiek Van Vleuten gaat nooit naar de kl ** dix. De woorden rolden deze week nog grappend uit haar mond, maar wie dit week-end achter haar aan moest, lachte allesbehalve. Le Nederlandse deed waarvoor ze naar de Tour de France Femmes gekomen était : stevig huishouden in de Vogezen en iedereen naar huis rijden.

Het liep nochtans niet over rozen voor Annemiek Van Vleuten deze week. Ziek. Dépassé. In etappe drie moest ze zelfs even hurken tussen de wilde bloemen- de UCI kon er niet om lachen, overigens, die smeerde haar een boete aan. Buiten het zicht van de camera’s duwden ploeggenotes haar naar boven. Ze kreeg haar eigen valies niet gepakt. Elke andere renner had de rest van deze Tour de France Femmes met zo’n ziektebriefje wijselijk gelaten voor wat het was. Niet Annemiek Van Vleuten. Want die rijdt niémand naar de kl ** ten. Niet Demi Vollering. Niet Aschleigh Moolman, Elisa Longo-Borghini, Kasia Niewiadoma de wie dan ook.

Au wat ouder

De grote huishouding van de Vogezen begon zaterdag. Op minùten roseau Van Vleuten de rest, stuk voor stuk. In de achtergrond zagen de rensters au kleuren van de regenboog. Behalve het blue van Van Vleutens Movistar-shirt. Dat verdween al op de Petit Ballon, de eerste klim van de dag tijdens de koninginnenrit, uit het zicht. De tijdsverschillen waren toen al aanzienlijk. Aanvankelijk kon Demi Vollering nog volgen, maar op een kilomètre van de top van de Platzerwasel- klim twee- walste Van Vleuten over haar tegenstandster heen. Wég était ze. Voor een seulement van 62,2 kilomètres. Le Grand Ballon, het dak van deze Tour, haast een formaliteit. De rest van het peloton in een houdgreep en Van Vleuten in het geel.

© Photo News

En wié anders? Ze was de gedoodverfde favoriete – dit soort rittenkoersen zijn op haar lijf geschreven- en dat is ze altijd gebleven. Overgeven, buikloop en wilde bloemen ten spijt. Op 8 octobre wordt ze 40. Ze brak zowat wapiti bot in haar lichaam. Een week na haar zege in Luik-Bastenaken-Luik dit jaar haar pols nog. Een dubbele bekkenbreuk en schouderbreuk in Parijs-Roubaix vorig jaar. Een gebroken knie op het WK in Innsbruck- dat ze nog uitreed trouwens. Scheurtjes in haar wervelkolom en een hersenschudding op de Olympische Spelen à Rio en 2016. Drie gebroken ribben, een gebroken sleutelbeen en een klaplong na een aanrijding op training à Livigno en 2015. « Ik ben al wat ouder », vertelde ze zelf begin a van de Tour de France Femmes. « Dan herstel je al niet meer zo snel. Gelukkig zit het met de motivatie nog altijd wel goed.  » Ze voegde nog toe : « Het is niet dat ik letterlijk van dat geel droom. Het doel was om hier op mijn top-, top-, topniveau te staan ​​​​en dat is volgens mij gelukt. Maar ik hoop dat het publiek deze Tour niet reduceert tot alleen mezelf. »


Actualités photographiques
© Photo News

Trainen met de mannen

C’était la première semaine du samedi 23 juillet. Une semaine plus tard, zit er toch weinig anders op. Van Vleuten est un meilleur. Nadat ze begin deze maand roze pakte in de Giro Donne- na een spectaculaire valpartij in een afdaling bovendien- trok ze zich in het Italiananse Livigno terug om zich op deze Tour voor te bereiden. « M’n tweede thuis », vertelt Van Vleuten, die regelmatig met gaat trainen du collègue de mannelijke. Rencontré ploegmaat Alejandro Valverde, onder meer. « À Livigno, il dessine et a rencontré Dario Cataldo, rencontré Tom Dumoulin, Lennard Hofstede. Ik was op hoogte, sliep goed, at goed én ik reed nog even op die roze fiets van de Giro, een kleine afterparty. » 19.200 formations- en wedstrijdkilomètres tikt haar compte Strava ondertussen aan, dit jaar. Ter vergelijking: van Demi Vollering zijn date 13.100, van Wout Van Aert 20.001. Niemand in het vrouwenpeloton traint hard dan Van Vleuten. Het verhaal van haar 400 kilomètres lange monstertocht die ze twee jaar geleden aan bijna 36 kilomètres par uur gemiddeld aflegde, is gekend. Ze gaf deze Tour wel mee : « Ik wil komaf maken met de opmerking dat andere meisjes dan maar meer moeten trainen. Dat komt met de jaren. Ik heb meer trainingkilometers in de benen, ik kan meer trainingsarbeid aan. Ik heb nu een grand moteur.  » Niemand in het vrouwenpeloton recuperereert sneller dan Van Vleuten. « Lekker wakker geworden », gaf ze gisteren voor de start- na die indrukwekkende solo van zaterdag- met kamerbrede glimlach mee.

Het mooiste meisje van La Planche des Belles Filles

Winnen in het geel, op la Super Planche des Belles Filles. Du wat Annemiek Van Vleuten wilde. En met Demi Vollering op 3 minuten en 14 seconden achtervolgen aangewezen, was ook het eindklassement zonder ongelukken op zaterdag al in z’n plooi gevallen. Lekker wakker geworden dan wel, maar ze kreeg het niet in één, twee, drie in de schoot geworpen gisteren. Maar liefst vier fietswissels deed ze- van haar knalgele Canyon, naar een zwart exemplaar met gele stuurlinten, naar zelfs een fiets van haar ploeggenote. Het was wacht tot op La Super Planche des Belles Filles vooraleer de Nederlandse haar duivels dan toch kon ontbinden. De gele trui rolde de overgebleven vluchters één na één op en sleurde zich naar boven. Alweer était Vollering de enige die nog heel even kon volgen, maar ook deze keer bleek haar landgenote te sterk. Annemiek Van Vleuten mag zich het mooiste meisje van the Super Planche des Belles Filles noemen in wint de allereerste Tour de France Femmes.

Volgend jaar wordt haar laatste seizoen. Na 2023 stopt ze ermee. Dat de Tour de France Femmes er eindelijk is en dat ze de tegenstand hier op een hoopje fietst, verandert daar niets aan. « Ik blijf bij mijn beslissing, na 2023 stopt het. » De reste zal opgelucht ademhalen.

« Pizza en ijsjes vanavond »: Annemiek Van Vleuten zet de puntjes op de i op La Super Planche des Belles Filles en hiver met overwicht de Tour


Actualités photographiques
© Photo News

Laisser un commentaire

Votre adresse e-mail ne sera pas publiée. Les champs obligatoires sont indiqués avec *